„W związku ze zwalczaniem prawa nadbrzeżnego (ius naufragii) uznano z początkiem XVIII w. za zbrodnię spowodowanie rozbicia obcego statku, a w 1753 r. wprowadzono karę śmierci za obrabowanie statku, który osiadł na mieliźnie.
Podpalenie (arson) traktowano jako zbrodnię tylko wtedy, gdy chodziło o nieruchomości. Podpalenie ruchomości nie było uważane za przestępstwo. Poszkodowany mógł w takim wypadku dochodzić sądownie tylko odszkodowania. Nie traktowano podpalenia nieruchomości jako zbrodni, jeżeli podpalenie wynikło z przypadku (incendia fortuita) albo wskutek niedbalstwa (per negligentiam).
Przestępstwa zakłócenia porządku publicznego, naruszające bezpieczeństwo państwa, jeżeli nie podpadały pod pojęcie zdrady głównej, zaliczano do wykroczeń. Takim np. wykroczeniem było bezprawne zrzeszanie się.
Ważną zmianą wprowadziła ustawa o rozruchach (Riot Act), która uznała udział w rozruchach za zbrodnię zagrożoną karą śmierci. Ustawa ta uchwalona została w 1715 r., kiedy po wstąpieniu na tron Jerzego I z nowej dynastii hanowerskiej wystąpił z pretensjami do tronu syn Jakuba II, Jakub Edward (Jakub III), które to pretensje znalazły poparcie w Szkocji, a w licznych miastach Anglii, jak np. w Londynie, Oxfordzie doszło do manifestacji przeciw nowej dynastii. W myśl brzmienia tej ustawy, jeżeli dwanaście lub więcej osób zebrało się razem bezprawnie, wywołując swym buntowniczym i hałaśliwym zachowaniem zakłócenie spokoju publicznego i wbrew wezwaniu ogłaszanemu w imieniu króla do rozejścia się i spokojnego udania się do swych domów albo zwykłych zajęć, nadal przez godzinę zachowywało się niezgodnie z przepisami prawa, buntowniczo i hałaśliwie, zgromadzenie takie ma być uznane za zbrodnicze, a biorący w nim udział stają się winni zbrodni i mają ponieść karę śmierci.“(16)