„Bell wypełnił wniosek patentowy dosłownie dwie godziny przed Elishą Grayem, zawodowym wynalazcą związanym z Western Union Telegraph. który zwrócił się z prośbą o opatentowanie bardzo podobnej konstrukcji. Gray sporządził szkic swojego wniosku już parę miesięcy wcześniej, ale zwlekał z opatentowaniem wynalazku, ponieważ wydawało mu się, że jest to zabawka, ciekawostka bez żadnej komercyjnej wartości. Taką opinię wyrażał oficjalnie zarówno on sam, jak i Western Union, kiedy pytano ich o przyszłość telefonii. Etykietę „zabawki" nadal często przylepia się najnowszym wynalazkom z dziedziny telekomunikacji.
Pierwszy telefon działał z grubsza następująco fale dźwiękowe wytwarzane przez mówiącego wprawiały w wibracje metalową membranę, która ściskała warstwę granulek z węgla, a te z kolei wytwarzały zmienne napięcie
prądu elektrycznego płynącego przez linię telefoniczną. Po drugiej stronie proces ulegał odwróceniu i zmienny prąd elektryczny był z powrotem przekształcany w fale dźwiękowe wytwarzające kopię głosu mówiącego. Telefon był genialnym wynalazkiem, nie tylko dlatego, że pozwalał porozumiewać się na odległość bez uciekania się do nadludzko głośnego krzyku. Wzrosła również szybkość transmisji dźwięku od prędkości przemieszczania się fali ściśniętego powietrza do prędkości ruchu elektronów w miedzi (a obecnie światła w światłowodzie). Krzyk z Nowego Jorku dotarłby do San Francisco mniej więcej po 4 godzinach, a drogą kablową dociera prawie natychmiast. (I nie trzeba krzyczeć).“(8)