„Środki bejcujące (zaprawy)
Takie środki bejcujące, jak ałun, siarczan żelaza, są kwaśnymi, łatwo rozpuszczalnymi solami metali. Podczas farbowania odgrywają one wraz z barwnikami niesamodzielnymi rolę łagodzącą. Metal tych soli oddziela się od kwasu, osiada na wełnie i jednocześnie łączy nierozerwalnie z barwnikiem.
Ogólnie stosowane środki bejcujące dają różne wyniki barwne ałun rozjaśnia i ożywia, żelazo przyciemnia, działanie miedzi jest pośrednie (stosując np. rezedę na bejcy ałunowej uzyskuje się czysto lśniący żółty kolor, na bejcy miedzianej — brązowożółty, a na bejcy zawierającej żelazo — oliwkowobrązowy).
Ałun (siarczan glinowopotasowy). Rozróżnia się dwa rodzaje ałunu potasowy i amoniakalny. Do farbowania włóczki oraz tkanin używa się zazwyczaj ałunu potasowego. Jest to z reguły białawy (szklisty) gruboziarnisty proszek składający się z większych i mniejszych kryształków. Żółty kolor proszku świadczy o zawartości w nim żelaza. Najlepszy jest ałun technicznie czysty.
Żelazo (siarczan żelazowy, woda cementowa). Siarczan żelazowy są to kryształki pięknego morskiego koloru, łatwo rozpuszczające się w wodzie. Przez dłuższe leżenie na powietrzu wietrzeje, powlekając się ziemistożółtawą stwardniałą powłoką. Obok ałunu jest najważniejszym środkiem bejcującym.“(7)